Kayınvalidemin planları bir saniye içinde yerle bir olmuştu; beni itaatkar bir hizmetçiye dönüştürme hayali artık imkansızdı. Salonun ortasında öfkeden titrerken annem büyük bir sükunetle, “Biz sadece çocukların mutlu ve bağımsız olmasını istiyoruz, gerisi sizi ilgilendirmeyebilir,” diyerek son noktayı koydu. O an hayatımda ilk kez omuzlarımdaki yükün hafiflediğini ve gerçek bir özgürlüğe kavuştuğumu hissettim.
Düğünden hemen sonra yeni evimize taşındık. Kayınvalidem, kontrolü kaybettiği için o günden beri bizimle konuşmuyor ve evimize misafir olarak gelmeyi “ikincil konuma düşmek” olarak gördüğü için reddediyor. Onun o gün verdiği hizmetçi kıyafeti bir kenarda çürürken, ben kendi evimin hanımı olarak huzur içinde yaşıyorum. Dürüst olmak gerekirse, bu sessizliği hiçbir şeye değişmem; çünkü bazen en büyük ders, kötülüğe karşı sessiz ama soylu bir zafer kazanmaktır.
