Bir mahallede yaşamak, yalnızca fiziksel bir komşuluk ilişkisi değil, aynı zamanda hayatın içindeki çeşitli dinamiklerin sahneye konduğu bir tiyatrodur. Özellikle yaşlılar, toplumun en değerli hazineleri olarak, deneyim ve bilgileriyle genç nesillere ışık tutarlar. 65 yaşındaki annemin komşusu, ona çocuk bakıcılığı yapması için bir teklifte bulunmadığı gibi, onu evde oturmakla yargılayarak bu fırsatı da elinden aldı. O an, evin içindeki sessizlikte bir şeylerin eksik olduğunu hissettim; toplumsal algı ve değerlerin nasıl bu kadar çarpık bir şekilde işleyebileceğini düşündüm. Bir kişinin yaşamına dair damgalamalar, görünmeyen zincirler gibi, onun potansiyelini kısıtlayabilir. Komşunun cümlesi, basit bir yargının ötesinde, birçok yaşlının yaşadığı benzer durumları su yüzüne çıkardı. Onların varlığı, birer bakıcı ya da öğretmen olmanın çok ötesinde, hayatın anlamını paylaşan birer rehber niteliğindedir.
Bu durum, bize yaşlıların toplum içindeki yerinin sadece fiziksel varlıklarıyla sınırlı olmadığını hatırlatıyor. Annemin durumu, aslında bir sorgulama sürecine dönüşmeli. Yaşlılık, bireyin evde oturup oturmamasıyla değil, deneyimlerinin, bilgeliğinin ve yaşam dolu gözlerinin camlarından yansıyan dünyasıyla değerlendirilmelidir. Her birimizin içinde bir öğretmen, bir rehber, belki de bir bakıcı yatıyor. Bu tür olaylar, toplumların ve bireylerin, yaşlılık kavramına dair perspektiflerini sorgulamaları için bir fırsat sunuyor. Unutulmamalıdır ki, yaşlılar yalnızca geçmişin taşıyıcıları değil, aynı zamanda geleceğin de şekillendiricileridir. Onlar, hayatın gerçek derslerini olmakta, paylaşılan anların ve hikayelerin ardından gelen derin anlamları taşımaktadır. Belki de hep birlikte, komşularımızın ve ailemizin bu zenginlikleri daha fazla takdir etme zamanıdır; yaşlılarımızın sesine kulak vermek, sadece onları değil, toplumu da ileriye taşıyacaktır.
