Çocuğumuzu kaybettikten sonra evlatlık aldığımız genç annenin sırrı, hepimizi paramparça etti…
Eşim Hande ve ben yıllarca bir çocuk hayaliyle yaşadık. Hayat, birkaç yıl önce bize sonunda bu mucizeyi verdi sandık… ama hamileliğin son aylarında bebeğimizi trajik bir şekilde kaybettik.
O günden sonra Hande gülmeyi bıraktı.
Ev sessizliğe gömüldü.
Sanki hava bile ağırlaşmıştı.
Bir akşam, küçük bir camiye gittim ve tek bir şey için dua ettim:
“Lütfen… EŞİME NEŞESİNİ GERİ VER YÜCE ALLAHIM.”
Eve dönerken, içimi buz gibi yapan bir ses duydum.
Bir çöp konteynerinin arkasından yeni doğmuş bir bebeğin ağlama sesi geliyordu.
Önce acım bana oyun oynuyor sandım.
Ama ağlama kesilmedi… aksine yükseldi.
Ve sonra onları gördüm.
Titreyen, yüzü gözyaşından şişmiş genç bir kız, bebeği sanki kendi bedeniyle hayatta tutmaya çalışıyormuş gibi sıkıca sarılmıştı.
“Hey… iyi misin? Yardım ister misin?” dedim, olabildiğince sakin bir sesle.
“Git buradan!” diye bağırdı.
Gitmeliydim.
Ama o bebeğin sesi… ve kaybettiklerimiz…
Beni durdurdu.
“Peki,” dedim, “o zaman 112’yi arıyorum. Çünkü bayılmak üzeresin.”
İşte o an çözüldü.
Kolumdan tuttu, panikle fısıldadı:
“Hayır… lütfen. Yapma. Onu benden alırlar.”
Genç kızın adı Selen’ydı.
Onu ve bebeğini eve götürdüm.
Ve beklemediğim bir şey oldu.
Hande, onları hiç tereddüt etmeden, sanki zaten ailemizmişler gibi karşıladı.
Selen’i geçmişiyle ilgili zorlamadık.
Sadece baktık: sıcak yemek, temiz kıyafetler, güvenli bir oda ve sessiz bir destek.
Zamanla… bir aile olmaya başladık.
Ben sadece baba olmadım.
Aynı zamanda bir anda dede oldum.
Ta ki bir akşam işten dönerken, kapımızın önünde duran o adamı görene kadar.
Tuhaf davranıyordu.
Adını söylemedi.
Yüzüme bile bakmadı.
Sadece telefonunu bana uzattı ve dedi ki:
“Bu kız senden korkunç bir şey saklıyor. Bak.”
Ekran yüklenirken boğazım kurudu…
Ekran yüklenirken boğazım kurudu.
Telefonu tutan adamın eli titremiyordu. Bu, beni daha da huzursuz etti. Sanki göstereceği şeyin bende yaratacağı etkiyi önceden biliyor, hatta bundan eminmiş gibi sakin duruyordu.
Ekran açıldı.
Bir video.
Başta karanlıktı. Sonra görüntü netleşti. Güvenlik kamerası kaydıydı. Tarih… iki ay öncesi.
Kamera, bir hastanenin arka girişini gösteriyordu.
Ve ekranda… Selen vardı.
Ama bizim tanıdığımız Selen gibi değildi.
Saçı düzgün, üstü temizdi. Kucağında bir bebek vardı ama bu bebek… bizim evimizde büyüyen bebek değildi. Hemşire kıyafetli biri ona bir dosya uzatıyordu. Selen başını sallıyor, dosyayı alıyor ve arkasını dönüp hızla uzaklaşıyordu.
Video bitti.
“Bu ne?” diyebildim sadece.
Adam ilk kez gözlerimin içine baktı.
“Bu, onun ilk çocuğu.”
Kalbim göğsümde çarpmaya başladı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Bu kız,” dedi yavaşça, “bir bebeği daha vardı. Ve onu… sattı.”
Dizlerimdeki güç çekildi. Kapının kenarına tutunmasam yere çökecektim.
“Yalan,” dedim. “O öyle biri değil.”
Adam omuz silkti.
“Öyle olduğunu sen de biliyorsun. Sadece görmek istemiyorsun.”
Telefonu geri aldı, cebine koydu.
“Polise gitmedim,” dedi. “Henüz.”
“Niye?” diye sordum.
“Çünkü bu hikâye sandığından daha büyük.”
Arkasını döndü, giderken son bir şey söyledi:
“Eğer bu evdeki çocuğu seviyorsan, gerçeği öğren.”
O gece uyuyamadım.
Selen’nın odasının ışığı kapalıydı. Bebeğin nefesi, bebek telsizinden düzenli geliyordu. Hande yanımda sessizce ağlıyordu. Ona adamı anlatmadım. Henüz.
Sabaha karşı karar verdim.
Selen’le konuşacaktım.
Kahvaltı masasında elleri titriyordu. Çayını döktü, fark etmedi bile. Gözleri yere bakıyordu.
“Selen,” dedim yumuşak ama net bir sesle, “sana bir şey sormam lazım.”
Başını kaldırmadı.
“Beni evden mi göndereceksiniz?” diye fısıldadı…
Bu soru, her şeyi anlatıyordu zaten.
“Hayır,” dedi Hande hemen. “Ama biz… gerçeği bilmek istiyoruz.”
Selen’nın gözleri doldu. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra derin bir nefes aldı.
“İlk bebeğim,” dedi, sesi çatlayarak, “iki yıl önce doğdu. Babası beni terk etti. Ailem beni reddetti. Sokakta kaldım.”
Yutkundu.
“Hastanedeyken bir adam geldi. ‘Bebeğe iyi bir aile buluruz,’ dedi. ‘Sana da para veririz.’ O an… açtım. Korkmuştum. Başka çarem yok sandım.”
Hande’nin eli ağzına gitti.
“Bebeği verdim,” diye devam etti Selen. “Ama o para… iki hafta bile yetmedi. Sonra öğrendim ki… o adam bebekleri ailelere değil, yasa dışı yerlere veriyormuş.”
Ağlamaya başladı.
“Onu geri almak istedim ama çok geçti. Peşine düştüm. O adamlar beni tehdit etti. Bir daha hamile kaldığımı öğrenince… kaçtım.”
Başını kaldırdı, gözlerimin içine baktı.
“Bu bebeği vermeyecektim,” dedi kararlı bir sesle. “Ne pahasına olursa olsun.”
O an anladım.
Selen kötü biri değildi.
Kırılmış, ezilmiş, korkutulmuş biriydi.
Ama hikâye burada bitmedi.
Bir hafta sonra polis kapıyı çaldı.
Aynı adam şikâyetçi olmuştu.
Sosyal hizmetler geldi. Bebeği almak istediler. Hande yere çöktü, ağladı. Ben önlerine dikildim.
“Bu çocuk yalnız değil,” dedim. “Biz buradayız.”
Uzun görüşmeler, mahkemeler, ifadeler başladı.
Selen her şeyi itiraf etti. İlk bebeği için verdiği ifadeler, o yasa dışı ağın ortaya çıkmasını sağladı. O adam ve beraberindekiler tutuklandı.
Aylar sürdü.
Sonunda mahkeme kararını verdi.
Selen, cezasını hafifletici nedenlerle aldı ama en önemlisi… annelik hakkını kaybetmedi.
Ve o gün hâkim bize döndü.
“Bu çocuk için koruyucu aile olmak ister misiniz?” dedi.
Hande’nin yüzüne baktım.
Gülümsüyordu.
Aylar sonra evimiz yeniden doldu.
Selen çalışmaya başladı. Terapilere gitti. Yavaş yavaş iyileşti. Biz sadece ebeveyn olmadık. Aynı zamanda bir ailenin yaralarını birlikte sardık.
Bir gün Selen bana yaklaştı.
“Biliyor musun,” dedi, “o ilk bebeğimi buldum.”
Kalbim duracak gibi oldu.
“Nasıl?”
“Devlet korumasındaymış. Süreç uzun ama…”
Gülümsedi. “Belki bir gün.”
O an anladım.
Bu hikâye, bir sırrın yıkımıyla başlamıştı.
Ama gerçekle yüzleşmenin, merhametin ve ikinci şansların hikâyesine dönüşmüştü.
Biz çocuğumuzu kaybetmiştik.
Ama başka hayatları kurtarmıştık.
Ve bazen…
Aile, kan bağıyla değil, kalanlarla kurulur.
